KANADA (1)

BAŞARDIK!

Uçaktaydık işte! Hiçbir volkan yeniden öfke nöbetine kapılmamış, hiçbir kasırga öyle yapılmaz bu iş böyle olur meydan okuması ile uçağımızın kalkmasını engelleyememişti. İş şimdi bu kocaman 10 saatlik uçuşu tamamlamaya kalmıştı.

Uçaktan artık korkuyorum. Korkup ne yapıyorum? Üstüne gidiyorum korkumun. 10 saat uçacağım, üstüne bir 5 saat daha uçacağım. Ne oluyor peki üstüne gidince… Hiçbir şey… daha fazla korkuyorum. Neyse…

Kanada uçağında gidişte Gülda ile konuşuyoruz:

-Bir günde bitiyormuş Vancouver…

-Hadi canım!

-Bir gün işte, görülecek 10 yer var ve bir günde bitiyor.

- İyi o halde O zaman hemen gezeriz o yerleri… Sonra sevdiğimiz yerlerde takılırız.

Uçaktaki 10 saat hepimiz için çok kıymetli. Ne yapacağımıza karar verememekten zaman yetmiyor. Yemek, kitaplar, bir iki film derken iniyoruz. Pasaport kontrolden bizi başka kontrol bölgesine yönlendiriyorlar… Endişeli gözlerle birbirimiz bakıyoruz… Görevli, aile olmamız nedeni ile biraz şüphe ile yaklaşıyor gibi. Bu arada söylemeyi unuttum. Ben bu yolculuğa iddialı bir şekilde Nehir’i kattım. Hem okul hem çevrem itiraz etti [ ama “Türkiye’de Nehir’i bırakırsam çocuğumun fiziksel ve ruhsal gelişiminin tehlikeye maruz kalmasının yanı sıra ruhunda onulmaz yaralar açılacak olup, olumsuz etkileri uzun süre devam edecektir” gibi tehditkâr bir gerekçe sundum herkese. Kontrol sanırım bizim maaile Kanada’ya gelmemizle ilgili idi. Ama sorunsuz geçtik. Toronto-Vancouver arasındaki 5 saatlik uçuşu hatırlamıyorum. Sadece uçak çok soğuktu. Ondan sonra tek hatırladığım kalacağımız apartmanın önünde bizi kiralayanın karşıladığı.

EVİMİZ ÇOK GÜZEL

Evimiz çok güzeldi, özellikle manzarası. Ardından hemen ben, Gülda ve Nehir market alışverişi için dışarı çıktık. Marketler kapalıydı, bir hoş geldin birası ve su alsak iyi olacaktı. Baktık ki köşedeki bakkalımsı yer açık, daldık içeri. Kapıdan girerken etrafta soğukta cıbıl cıbıl giyinmiş kızların ağlaştığını ve polisin etrafta olduğunu gördük. Meğerse birileri birilerine bıçak çekmiş (ne sorumsuz anneyim; etrafta polis, bıçak mıçak lafı dolaşıyor oralı olan yok). Laf olsun diye bir şeyler aldık ve çıktık. Zira öğrendik ki içki satılmıyormuş. Gülda “Barlar her zaman içki satar” dedi ve biraz ötedeki bara girdi. Biz de Nehir ile barın önünde onu bekledik. Sakın, bu yaşta çocuk bar önlerine mi götürülür demeyin! Kısa bir süre sonra Gülda “Yasakmış, içki dükkânları satarmış” diyerek geldi. Biraz daha etrafta dolandık ama eve elimiz boş döndük. Nehir ise eve dönerken” ben de bira içebilir miyim” diye soruyordu…

NE YAPSAK NE ETSEK?

Evimizin manzarası gerçekten güzeldi, karşımızda Grouse Mountain vardı ve şehrin Old Town denilen yerine 100 metre öteydi. Ertesi gün sabah kalkıp Abigail's Party'de kahvaltı etmeye gittik. Kahvaltı güzeldi ve Nehir’in “beykıt” (Bacon)sevdiğini keşfettik.



Kahvaltının ardından klasik bir biçimde sahilde yürüdük ve Montevideo anılarımız anarak güldük. Parkta olan ve her biri değişik hayatlara gönderme yapan ve bu hayatlardaki kişilere atfedilen bankları çok romantik bulduk. Hedefimiz evimizin karşısından görülen Grouse Mountain tarafına geçmek ve Capilano Suspension Bridge’e giderek adrenalinimizi arttırmaktı. Kanada ile ilgili ilk izlenimimiz ÇOK YEŞİL olduğu idi. Karşı kıyıya geçmemiz ve otobüs yolculuğu Capilano Suspension Bridge’e vardık. Yolda ağaçlar, ağaçlar, ağaçlar vardı benim gördüğüm, bir de tek katlı bahçeli huzur dolu evler…



Bu köprü fikrinden ürktüğümü söylememe gerek yok sanırım. O filmlerde gördüğünüz türden bir tahta köprüden geçme hususunda ciddi endişelerim vardı… 1889 yılında yapılan daha sonra 1956 yılında yeniden inşa edilen ve arada bakım gören bir köprü olması önemli değildi.




Köprü bence biraz fazla yaylanıyordu ve ortasına geldiğimde sağıma-soluma, aşağıya baktım. Aşağıda Capilano Nehri akıyordu ama öyle çağıl çağıl bir görünümü yoktu, sonra başımı kaldırdım, puslu bir hava, ağaçlar, ağaçlar… ve yüce bir orman! Ormanı gezerken en zevkli kısım ağaçlar arasına kurulmuş ama yer yer 10 metreden fazla yükseklikteki yoldu. Geri dönüşte fazla oksijenden ve bir gün önceki yolculuktan dolayı hepimiz fazlası ile yorgunduk. Ertesi gün Kuzey Amerika’nın en önemli Akvaryumu’nu görmeye karar verdik. Akvaryum da yine görülmesi gereken Stanley Park’ın içinde yer alıyor…

Billur

VANCOUVER’DA DÖRT TÜRKİYELİ

Başardık da nasıl başardık bir de bana sorun!

Öncelikle “İnsan Neden Tatile Kanada’ya Gider” konulu bir araştırma yapıp, oraya gidilince yapmak istediklerimin listesini çıkarttım. Bunları alt alta toplayınca gidiş geliş süreleri haricinde en az 16 gün kalmamız gerektiği ortaya çıktı. Oraya kadar gidip Alaska’yı görmeden dönmek de olmazdı!

Gidiş dönüş tarihleri, güzergâh, ne yapılacağı konusunda bir türlü mutabık kalamadık. Alaska’yı çıkartırsam, gitmenin tüm cazibesi silinecekti. Ve ben, tüm planları üç kişilik yapmıştım!

Açıkçası Nehir’in de bizimle gelme ihtimali bile benim için başlı başına bir sorundu. Ben, Nehir ile vakit geçirmeyi çok sevsem de, ömrüm boyunca 15 gün bir çocukla kalmamıştım. Böyle bir istediğim de hiç olmamıştı. Grup arkadaşlarım da, Nehir’in gelip gelmeyeceği konusunda son derece yuvarlak ifadeler kullandılar. “Belli değil, belki götürürüz…” Ben de ne yapacağıma bir türlü karar verdim. Yine de vize almak için başvurdum.

Kanada Vizesi

Vize başvuruma niye gittiğimi, kimlerle gideceğimi, ne kadar kalacağımı, arkadaşımın katılacağı toplantının detaylarını ve bir klasör evrakı ekledim, acenteme yolladım. İki gün konsolosluktan aradılar. İtiraf edeyim, konsolosluktan aranınca çok geriliyorum.

“Anlatmadan geçemeyeceğim. Avustralya’ya ikinci kere vize almak istediğim seferinde çok rahattım. İlk vizem bir yıllık, çok girişli verilmişti. Girmiş, çıkmış, ülkeleri için potansiyel bir tehlike olmadığım anlaşılmıştır diye düşünmüştüm. İşte öyle olmadı! İkinci seferininde telefonla aradılar. Arayanın konsolosluk görevlisi olduğuna önce pek inanmadım. Acayip şaka anlayışı olan bir arkadaşımın, beni işletme ihtimalini de göz önüne alıp, sorulan sorulara gayet akla ziyan cevaplar verdim. Görüşmenin sonuna doğru aklım başıma gelse de olan olmuştu. Kalktım, vize dairesine gittim. Israrla olanları anlatmayı denedim. Karşımdaki kişi “Size bir dakika veriyorum. Ne söyleyecekseniz söyleyin ve gidin.” dedi. Söyledim, gittim. Birkaç gün sonra pasaportum geldi. 3 aylık ve tek girişli bir vize… Hicap duydum.

Avustralya Konsolosluğu tecrübem ile Kanada görüşmesinde çok ciddi ve kısa cevaplar verdim. Telefonun ucundaki ses “Kanada bir kadının, tek başına gitmesine uygun, turistik bir yer değil. Neden Kanada?” diye sordu. Sakin sakin anlattım. Bir noktada dayanamayıp “Ben bunları size yollamıştım, almadınız mı?” sorusunu da sıkıştırdım. Görevli, soruma başka bir soru ile karşılık verdi. Neyse bu sefer makul davranmış olacağım ki, iki yıllık çok girişli bir Kanada vizem oldu.


Kanada’ya Gidiyor muyuz?


Billur ile birbirimize, iki ay boyunca nerede ise her gün bu soruyu sorduk. Ben bununla da yetinmeyip her akşam Ka’ya, Yonca’ya “Kanada’ya gitmeli miyim?” demeye devam ettim. Utanmasam konsolosluk görevlisine dâhi danışabilirdim. Biletleri miller ile alacaktık ve alma süremiz dolmak üzere iken almaya karar verdik, en kötü iptal ettirirdik. Vancouver’de kalacağımız eve rezervasyon yaptırdım. Galiba gidiyorduk. Nehir’e de bilet alınacağını acenteden öğrendiğimde; öyle öfkelendim ki, sanırım aklımdan birkaç tel koptu.

Yaptığım program yetişkin insanları bile çok zorlayacak tempoda idi. Vancouver’da tuttuğum ev, balkonsuz bir gökdelende ama “sigara içilebilir” opsiyonlu idi. Alaska’ya da gidişi gelişi ayarlamıştım ama arada altı saat kadar havaalanında beklememiz gerekecekti. Üç gün orada kalmak için 30 küsur saati havada/havaalanında geçirecektik.

Ayrıca ben kötü alışkanlıklar bütünüyüm. Sigara, içki içiyorum, gece geç yatıp, abur cubur ile besleniyorum. Sadece acayip yemekleri yemek istiyorum. Sabah bir kutu gazlı içecek, bir dolu koyu kahve karışımı bir kahvaltı ile güne başlıyorum.

Billur ondan hiç beklemeyeceğim bir performansla beni sakinleştirdi. “Nehir’in başka çocuklara benzemediği, – gerçi her anne öyle der ama!- çok uyumlu olduğu, hiç şımarıklık yapmayacağı –iyi ama ben onu iki günde öyle bir şımartırım ki, sonra hakkından gelemeyiz Billur- konulu” bir toplantı yaptık. Sonuçta öyle ya da böyle gitmeye karar verdik.

Evi değiştirip balkonlu bir ev tuttum. Alaska, benim bile gözümü korkuttuğu için çıkarttık. (Alaska’yı gelecek senelere bıraktık. Ama program hazır! –Gitmeyi düşünürseniz haberim olsun.- Zaman ve para bulunan Nisan, Ekim, Kasım aylarına denk gelmeyen ilk seferde biz gidiyoruz.)



Vancouver’da Kısa Süreli Ev Kiralama Tecrübesi:

Yaklaşık on günlük bir google araması ile mükemmel bir hizmet veren, oldukça iyi çalışan bir acente buldum. Her şey tıkır tıkır işledi. Hatta fazla iyi idi. Daha önce hiç, bir Kanadalı ile iş yapmamıştım. İtiraf ediyorum; Lori McCurdy ile ilk yazışmalarımız akabinde biraz tökezledim, açıkçası dağıldım. Her şeyi o kadar çok tekrar edip, öylesine basit bir konuyu onlarca yazışma ve imza atma törenine dönüştürdü ki; bunca evrak karmaşasında bir ara kayboldum. Ka’ya “Lori’nin yazdıklarına bir bakar mısın, neyi kaçırıyorum?” diye sorduğumda cevabı çok netti:

“Tıpkı senin gibi yapıyor.”

Bu ne eleştiri idi, ne de iltifat. Basiti daha da basite indirgemeye çalışırken çokça karmaşıklaştırmak. Bunu bir yere not ettim, düzelteceğim!

Yine de ben firmadan çok memnun kaldım. Her ne sorarsam sorayım en kısa sürede cevap verdiler. Defalarca mailleştik, onlarca kere telefonla görüştük her seferinde çok içtendiler. Gezinin Vancouver ayağında bize bir sürü tavsiye verdiler. Ancak Montreal’de olan bir şey beni çok şaşırttı. Lori bir mail yolladı ve kaldığımız evle/ firması ile ilgili bir anket doldurmamı istedi. Ben de ona anketi en kısa süre içinde dolduracağımı ancak verdikleri servisin ve yaklaşımlarının, yardımlarının ne derece hoş olduğunu anlatır bir yazı yazdım, teşekkür ettim. Lori sonrasında bana bir daha cevap vermedi! Vancouver’da ne olursa olsun, onu aramamda ısrar eder bir yardımseverlikte olan Lori, ben oradan ayrıldığım an yok oldu. Bilim kurgu romanlarındaki robotlar gibi kendini imha etti. Bu güne kadar benzeri yaklaşımlara çokça tanık oldum ama böylesini hiç yaşamamıştım. Neyse, benim kişisel şaşkınlıklarımı bir kenara bırakalım; Vancouver’da kısa süreli ev kiralamak isterseniz tavsiye ederim.-

Kanada’ya İlk Adım:

Pasaport kontrolünden sorunsuzca geçemedik! Tanıdık, tanımadık uçaktaki çoğu kişi bagaj alma bölümüne ilerlerken, bizim uçakta doldurduğumuz formlara kırmızı kalemle büyük çizgiler atıldı ve başka bir bölüme yollandık. Galiba Kanada’yı hiç göremeyecektik. Daha ben uçakta iken parti planlamıştım. Uçakta beraber seyahat ettiğimiz ve toplantı sebebi ile Vancouver’a gidecek olan diğer tanıdıkları da eklediğim Stanley Park’da gerçekleşecek olan piknik organizasyonum ne olacaktı? Gerçi davetlilerden biri Vancouver ile ilgili her şeye internetten baktığını ve Japa Dog yemek dışında yapmak istediği hiçbir şey olmadığını belirtmiş ve diğer ikisini de şimdi görsem hatırlamayacağıma emin olsam bile yine de ben toprağına adım dâhi atamadığım ülkede bir piknik hayal etmiştim.



Açıkçası onca bekleme ve soru sonrası; ne Kanada, ne tatil, hiçbir şey umurumda değildi. On saat uçmuştuk, sadece bir sigara ve iyi bir kahveye ihtiyacım vardı ve ömrüm boyunca ilk defa, "forma kırmızı çizginin" çekildiği odadaydım. Ama bizi görmeniz lazımdı. Üç kocaman, dört daha küçük bavul, torbalar, nerede kalacaksınız sorusuna “ev kiraladık” yanıtımız, turistten ziyade “hemen ülkelerine yerleşecek aile” halimiz ile kimseyi on küsur günlük bir tatile çıktığımıza inandırmamız mümkün değildi. Tatil planımız, toplantı kitapçığı, o, bu, şu… bir şekilde ülkeye girmeyi başardık. Giremese idik, o an kendimi yere atıp “Bari bir sigara içmeme izin verin!” diyecek halde idim. Sonradan gördük ki, öyle bile olsa kimse buna müsamaha göstermezdi!

Kanada’da Kim Ne Yapsın?

Uçaktan indikten yaklaşık bir saat sonra içebildiğim ilk sigara başımı öylesine döndürdü ki, kendime gelmem epey sürdü. Aslında öylesine güzel bir tatil oldu ki nerede ise geri dönene kadar aynı his devam etti.


Vancouver:


Pazar günü yapacağımız piknik yağmur ve hava şartları sebebi ile iptal oldu. Ben de yapılacaklar listemizi açtım. Vancouver’da yapılacak ilk on ile bir gün Vancouver’da kalsanız yapacağınız ilk on şey nerede ise aynı imiş demiştim Billur’a. Dolayısı ile her şeyi hemen bitirip, keyfimizce dolaşmaya karar vermiştik. Aslında bu iki listenin nerede ise aynılığı beni tedirgin de etmiyor değildi ama turist olmak böyle bir şey. Öyle çok sorgulamamak lâzım!

Ta ki ben köprüyü görene kadar…

Köprü:

Capilano Suspension Bridge’in anlatılan köprü ile hiç bilgisi yoktu. Ya da benim asma köprü anlayışımla hiç alakası yoktu demem daha doğru olacak. Benim köprü takıntım var, köprülerden geçmek bana garip bir heyecan yaşatır. Yarısına kadar gidip ilerleyemeyip geri dönmek istediğim, dönemeyip emekleyerek devam ettiğim ya da yanımda duranın elini iyini sıkıca tutmadan adım atamadığım köprüler var benim hayatımda. Ben köprü adrenalini seviyorum.

Capilano Suspension Bridge ise son derece "turistik/çocuklar için" idi. Hatta sıradan, derme çatma bir köprü bile daha ihtişamlı olabilir. Asma köprü olarak ise bambaşka bir güvenlik kalkanı ile donatılmıştı. Ömrümde ilk defa bir köprüden geçerken sıkıldım, kendimi kandırılmış hissettim! Şu kadarını söyleyebilirim: Asma olmasa bile Londra’daki Millenium Bridge'den yürüyerek geçmek daha ürkütücü, heyecan verici.



Köprü, bira alamamak, sigara içememek, buz gibi bir soğuk, kalacağımız beş gün boyunca bir tek düzgün konser olmaması –Orada olmak için tamamen yanlış zaman, ara dönemmiş. Hatta biz orada iken Rufus Wainwright konser duyurucusundan mail geldi. Biz ayrıldıktan yirmi gün kadar sonra orada konseri olacaktı.- konsolosluktaki görevlini sözleri, köprü etkinliğini tekrar düşününce listede kalan dokuzunu da aynı tecrübeyi yaşatacağına emin oldum. Vancouver yaşamak için mükemmel bir yer olabilirdi ama bir turist için yeterince iyi bir yer değildi…

Gerçi itiraf etmeliyim; sonrasında çok keyifli vakit geçirmenin yollarını bulduk. Hatta turist olma yaklaşımımı bile değiştirdim.



Kanada/Kanadalılar hakkında ileri geri konuşabilirim. Bunların hepsi kişisel yorumum ama sırf müzik tarihine katkıları ile bile muhteşemler:

Top 100 Canadian Singles

Listeye göre 1. sırada olan şarkı:

American Woman The Guess Who



Gülda

Devam Edecek...

MADRİD'İ SANA BIRAKIYORUM (Te Dejo Madrid)

Don Kişot ile Kolkola…

Sabahtan kalkınca doğruca Attocha Tren İstasyonu’na Toledo’ya gitmek üzere yola çıkıyoruz. Sabahları trafik oluyor, sakın istasyon yakın demeyin. Trenle yarım saat yolculuk yaptıktan sonra Toledo’ya varıyoruz.




Çok güzel bir ortaçağ kenti Toledo, daracık sokakları her döndüğünüzde karşınıza bir şövalye çıkacağını sanıyorsunuz. İnsanı Madrid’in gürültüsünden ve sıkışıklığından koparan huzur veren bir yer burası. İspanya’nın Madrid’den önceki başkenti olmuş bu kentte sürüsüne bereket sinagog, kilise ve cami var. Gülda ile öncelikle amaçsızca yürüyüşe başlıyor, sonra da bir harita almaya karar veriyoruz zira küçük de olsa kaybolmak ya da aynı yerlerde deli danalar gibi dolanıp durmak mümkün.

 

Bir küçük dükkâna girip harita almaya çalışıyoruz. Satıcı adamdan iki tane harita istiyoruz. Bozuk para bulmakta sıkıntı çekince satıcı bize iki tane yerine bir tane almamızı ve birlikte kullanmamızı işaret diliyle anlatıyor. Allah Allah yahu! İki tane alacağız, belki Gülda ile küseceğim ve alıp başımı gideceğim, o zaman ne yapacağız haritayı ikiye mi böleceğiz!?


Haritaya göre gezmeye başlıyor ve başlıca görülmesi gereken yerlerden Toledo Katedraline geliyoruz. İçine girmeye yeltensem de Gülda karşı çıkıyor, ben de zaten bıkmışım bu katedral işinden etrafında dolanıp resim çekip uzaklaşıyoruz. El Greco’nun resimlerini görmek amacı ile El Greco Müzesi’ni arıyoruz ancak kapalı olduğunu öğreniyoruz. Birazcık dolanıp hediyelik eşya dükkânlarına girip çıkıyor ve hatıra ıvır zıvır ve hediyelerimizi alıyoruz. Ben Ka’ya bıçak, kılıç ve benzeri bir şeyler almak istesem de Gülda engel oluyor ve sonunda karnımızı doyurma ihtiyacı içinde merkeze gidiyoruz. Meydanda küçük cafelerden birine oturuyoruz Gülda yemek yemek istemiyor ben de pizza söylüyorum. Pizza o kadar kötü ki… Sonunda dayanamıyorum ve oturduğumuz yerin hemen yanında olan Mc donalds’a çaktırmadan giriyor, yukarı katta bir big mac yiyor ve geri dönüyorum!

Toledo’dan alınası bir başka şey ise Mazapan denilen içi badem ezmeli veya badem ezmesinden yapılmış bir tatlı. Biz Santo Tome’den alıyoruz zira en iyisi bu dükkân ve bu işi 1856 yılından beri yapıyorlarmış. Sonra bu mazapanların hepsini ben yedim ve Gülda bir tane bile ağzına atmadı. Geleneksel bir tatlı olan mazapanın tarihi 1212 yılına kadar dayanıyormuş. Yavaştan şehri terk ediyor ve tren istasyonuna kadar yürüyor ve dönüş yoluna geçiyoruz. Merkezin orada bulunan ana kapıdan çıkınca Don Kişot karşımıza çıkıyor ve kolkola bir fotoğraf çektiriyoruz.



Akşama bir arkadaşımızla buluşmak ve yemek yemek için Asador Fronton adlı restaurant’a gideceğiz ve bavul toplayacağız zira yarın Sevilla’ya doğru yola çıkacağız.

Billur

Castilla La Mancha’dan Bask’a Madrid’de Son Perde

Vizigot İspanya’sının başkenti Toledo’nun tarihi merkezine gitmek çok keyifli idi. İnşaat alanı gibi görünen Madrid’in ardından bir masalın içinde yolculuk yapmak gibi idi. Köprüleri, kapıları, taş binaları, katedrali, Arap etkisini taşıyan binaları, daracık yolları, insanları, sessizliği, Tagus Nehrinin sesi, El Greco’nun her yeri saran etkisini izlemek için, mutlaka görmenizi tavsiye ederim. Keşke birkaç gün kalıp orada sıkılabilse idik ve keşke çelik kılıçlardan Ka’ya alabilse idik...

Ka’ya İspanya’dan ne Jamón ne de Toledo çeliğinden kılıç aldık. Eğer bir uçağa binip eve dönüyor olsa idik alabilirdik ama daha nasıl olacağını tam çözemediğim bir şekilde Fas’a geçecektik. Fas Hükümetinin kılıç ve Jamón yönetmeliğini bilmediğim için, ısrarla alınmasına izin vermedim.



Toledo Madrid’e çok yakın, tren ya da otobüs ile gidilebiliyor. Biz treni tercih ettik. Tren bileti alırken de bir gün sonrası için Sevilla tren biletimizi almak istedik, Sevilla’ya öğle saatlerinde yola çıkmak istiyorduk ancak 12 Ekim’in İspanyolların ulusal bayramı olması sebebi ile ya çok erken bir saatte ya da çok geç bir saatte gidebilecektik. Geçen yıl aynı bayramı Arjantin’de de yaşamıştık. Día de la Hispanidad günü ile Kolomb’un 1492 yılında Amerika’yı keşfini kutluyorlar. Bazı gruplar/ülkeler aynı günü Día de la Resistencia Indígena (Yerli Direniş Günü) olarak kutlasa da biz Kolomb’un kuklasını yakarak yerli halkın katledilmesini protesto eden gösterilerden birine denk gelemedik.



Sevilla’ya çok erken gideceğimiz için, evi akşamdan teslim edebilmek ve depozitomuzu geri alabilmek için yine Spain Select ile bir çok görüşme yaptım. Sonunda; gün içinde eve geleceklerini, eve bakıp, eğer bir sorun yoksa paramızı masanın üzerine bırakacakları konusunda mutabık kaldık.

Geri dönüş yolunda Ender’den gelen bilgi ile Spain Select’den kimsenin gelmediğini öğrendik. Ben tekrar yazışma ve görüşmelere başladım. Görüşmeler sonucunda; depozitomuzu şimdilik iade etmeyeceklerini öğrendim; öncelikli olarak, perdeyi yırttığımız için onun tamir edilip edilemeyeceğine karar vereceklermiş. Madrid’in ilk günü yazımızda bahsetmiştik. Evi teslim alırken, onlara perdeyi göstermiş "bakın bu yırtık biz yapmadık" demiştik. Demek ne imiş; "ev teslim alınırken iş güzarlık yapılıp, o yırtık, burası bozuk denmemeli" imiş. Perdeyi gösteren Ender olduğu için, ondan yardım istedim. O da tüm maharetini gösterek ufak tehdit içeren bir kaç yazışma daha yaptı. Madrid’in son akşamı, bir perde mevzusu yüzünden epey gerginlik yaşadık. 250,00 € depozitoyu ise ancak –ve yine bir sürü yazışma sonucu- 2 ay sonra hesabıma yatırdılar. Bu bizim yurtdışında 3. kısa süreli ev kiralama tecrübemizdi ve umarım bir daha böylesi bir tecrübe yaşamayız.



Bilbao’yu görmeyi çok istesekte gidemeyecektik. Madem Bask’a gidemiyoruz, Ka’nın öve öve bitiremediği Bask yemeklerinden yiyebilmek için Asador Fronton’da (Pedro Muguruza, nº 8 Tel. 91 345 39 01 - 91 345 36 96) yer ayırttım. Şehrin iş merkezinde bulunan, bu Bask restoranında yemekler oldukça güzeldi. Kırmızı biber soslu Blood Sausage yemeye cesaret edemediğim için, Cod Cheeks Pil Pil ile yetinmek zorunda kaldım. Kesinlikle tavsiye ederim.

Hoşçakal Madrid.

Gülda

MADRİD DÖRDÜNCÜ GÜN

Yaşasın bu sabah ne yapacağımızı biliyoruz. Nerede kahvaltı edeceğimizi biliyoruz. Dün Ender’i bulmaya çalışırken Gülda’nın Madrid’e geldiğimizden beri bulmaya çalıştığı La Plaza de Santa Ana’ya gidiyor ve Mesón Cinco Jotas adlı yerde kahvaltı ediyoruz. Burada da yine garsonlarla bir anlaşmazlık yaşıyorum. Sipariş ettiğim yiyecek ile yemeyi planladığım yiyecek aynı olmayınca diğer masalara gözüm kayıyor ve birinin tereyağı, reçel yediğini görüyorum. Yerimden kalkıp tezgahın oradaki garsona önce gösteriyorum anlamıyor , sonra elinde bir ekmeğe tereyağını sürdüğünü gösterince işaret dili ile bunu istediğimi ifade etsem de bu sefer garson bana olmaz der gibi başını sallayıp "No" diyor. Ne yani ?! Bana vermek mi istemiyor? diye hiddetleniyorum ancak birileri yardımıma koşuyor. Bu ülkede bu garsonlarla bu iş yürümez diye ben sabahtan başlıyorum gene söylenmeye…



Ardından gezmediğimiz Museo Thyssen-Bornemisza'yı gezmeye karar veriyoruz. Bu müzedeki eserlerin hepsi özel bir koleksiyonun parçaları ve dünyanın en önemli özel koleksiyonu olarak nitelendiriliyor. Bu koleksiyonu Baron Heinrich Thyssen-Bornemisza ile oğlu Hans Heinrich meydana getirmiş. Müzede yer alan eserler karma bir nitelik taşıyorlar ve Rönesans döneminden Pop Art’a kadar çok çeşitli eser mevcut. Özellikle 1931 yılında Edward Hopper’ın yaptığı Otel Odası ve Claude Monet’nin El Puente de Charing Cross, Dali’nin Dream Caused by the Flight of a Bee around a Pomegranate, one Second before Waking up , Paul Gauguin'in Mata Mua adlı eserlerine bir kez daha hayranlık duydum.

Müzeyi gezerken bazı ressamların klasik resim yaptıkları döneme ait bir iki çalışma görünce şaşırdım ki bu ressamlar İzlenimcilik akımındandılar ve espri olsun diye “AAA! Gülda bak… Bulanıklaşmadan önce böyle resimler de yapıyormuş” yorumumum bizim bir anda sinirimizi bozdu ve günlerin yorgunluğu ve Madrid'lilerin sıkıcılığı nedeni ile bir süre resimleri böyle yorumlamaya başladım ve bu bizde bir gülme krizi yarattı ve çok gülüp eğlenmemize sebep oldu. Bu müze bana kalırsa gerçekten çok güzeldi, ayrıca mağazası da daha başarılı idi ancak çok pahalı geldi.



Müzenin ardından Park del Retiro’da bir gezinti yaptık ve Gülda ne kadar ısrar ettiyse de gölde kayıkla gezintiyi reddettim. Bir ara bir resim çektirmek istedik ve iki kızla birlikte önümüzden geçmekte olan bir çocuğa ricada bulunduk. Çocuk sanki ona saldıracakmışız gibi tereddüt etti ve hemen acele bir şekilde çekip bize verdi. Kızlarla uzaklaştı. Makineye nasıl çıkmışız diye elimize aldığımızda gördük ki çekmemiş! Herhalde “Yahu tam kızları ayarlıyordum, şu iki gıcık turist taş koydu “ diye düşündü ve çekemeyince de uğraşmak istemedi.!!! Parkta gezerken bir iki kişinin bize laf atıp işi uzatması ile Gülda ile tedirgin olduk ve hızlı adımlarla uzaklaşarak bu park işine son verdik.

Akşam ise Calle de Las Huertas’ta bulunan Maceiras adlı restaurant’ta yemek yemeğe gittik ve Allah ne verdi ise sipariş edip yedik. Yemekler çok güzeldi ve yarın da sıkıcı Madrid’den Toledo’ya doğru yolculuk yapacağımız için iyice keyifli hale geldik.

Billur

Madrid’de Sonbahar

La Plaza de Santa Ana çok güzel bir meydan. Geceleri çok kalabalık oluyor. Meydanı kesen sokaklarda da bir sürü güzel bar, Flâmenko mekânı ve restoran var. Meydanın ortasında da Federico Garcia Lorca’nın heykeli göz kırpıyor.



İspanya’nın her yeri Lorca’nın anıları ile dolu. Bizim bu sabah kahvaltı yaptığımız bu meydanda Lorca şiirlerini bağıra bağıra okumuş. Hukuk eğitimi yapmak için geldiği Madrid’de Dali ve yönetmen Luis Buñuel ile tanışmış. Şiirlerinde Dali’ye olan aşkını itiraf etmiş. Ölümüm renginin beyaz olduğunu düşündüğü için beyazlar giymiş. Cinselliğin ölüm olduğuna inanan Dali ile beraber gezmiş. 1936 yılına gelindiğinde ise, komünist, Çingene ve eşcinsel avına çıkmış Franco yandaşları tarafından Granada’da kurşuna dizilmiş. Cesedinin kalıntıları hala aranıyormuş.



Buenos Aires’de Borges ile ilgili Billur’u bunalttığım ve kendi Borges’sini yaşamasına izin vermediğim için, bu geziye yanıma bir Lorca şiiri bile almadan çıktığımı belirtmeliyim. Zaten bir önceki Madrid gezimin ana teması da Lorca idi. Bir de Juan Benet’nin de Madrid’de Sonbahar’da dediği gibi “Madrid’in pek çok sahibi var.” Sanatçılar, yazarlar, ressamlar, bilim adamları ile bütün oluşturan. Dolayısı ile ilgilenilmesi gereken çok kişi var. Bizse hem çok yorgunuz hem de çok şaşkın.



Madrid’in üç müzesi arasında benim en sevdiğim müze Museo Thyssen-Bornemisza oldu. Sırf Monet’nin; El Puente de Charing Cross (Charing Cross Bridge) adlı eserini görmek için bile gitmeye değer. Resmin, fotoğraflarında gördüğümüz hali ile hiçbir ilgisi yok. İlk bakışta sadece mavilik görülüyor. Resme yaklaşıp uzaklaştıkça, resmin içindeki detaylar; bir kaybolup bir yerine oturuyor. Resim neredeyse sihirli…



Müze mağazasında inanılmaz tasarımlar vardı. Tasarımcılar; ressamların resimlerinde bulunan detaylar ile kolyeler, küpeler, çantalar tasarlamışlar. Örneğin, Renoir’ın Woman with a Parasol in a Garden adlı resminde bulunan çiçekler, bir keçe çantanın üzerinde kullanılmış, çok başarılı idi.

Park del Retiro’da gezinti, ardından Serrano Caddesinde yürüyüş, eve dönmeden önce yine market alışverişi derken yine akşam yemeği vakti geldi. Maceiras (Huertas No: 66) Kuzey Galiçya’nın kır lokantası olarak tarif ediliyor. Rezervasyon yapılmıyor, ancak, biraz beklemeyi göze alırsanız sizi muhteşem yemekler bekliyor. Fiyatları ise oldukça makul. Bizim seçtiklerimiz:

Deniz Tarağı (almejas),
Haşlanmış Ahtapot (pulpo)
Midye (Mejillones)
Bir tür yeşil biber (pimientos de padrón)
Yan masadan göstererek sipariş vermeyi başardığımız büyük bir deniz kabuğu içinde gelen bir yemek

 

Bizden bir gün önce burada yemek yiyen Ender, patates püreli ahtapot ve şiş yememizi de önerdi ancak onları nasıl sipariş vereceğimizi bilemedik. Menü yoktu, varsa bile bize vermediler. Duvarda yazılanları da biz anlamadık.

Maceiras’da yemek gece yarısına doğru bitiyor. Bu esnada ışıklar karartılıyor ve restoranın ortasında keltlere özgü bir içki olan; Queimada hazırlamaya başlanıyor. İçki hazırlanırken, karanlıktan gelen güçlü ve tok bir ses içkiyi içmeye, onlara katılmaya davet ediyor:




Owls, white-owls, toads and witches.
Demons, goblins and devils,
spirits of the misty vales.
Crows, salamanders and mages,
charms of the medics.
Rotten pierced canes,
home of worms and vermin.
Wisps of the Holy Company,
evil eye, black witchcraft,
scent of the dead, thunder and lightning.
Howl of the dog, omen of death,
maws of the satyr and foot of the rabbit.
Sinful tongue of the bad woman
married to an old man.
Satan and Beelzebub's Inferno,
fire of the burning corpses,
mutilated bodies of the indecent ones,
farts of the arses of doom,
bellow of the enraged sea.
Useless belly of the unmarried woman,
speech of the cats in heat,
dirty turf of the wicked born goat.
With this bellows I will pump
the flames of this fire
which looks like that from Hell,
and witches will flee,
straddling their brooms,
going to bathe in the beach
of the thick sands.
Hear! Hear the roars
of those that cannot
stop burning in the firewater,
becoming so purified.
And when this beverage
goes down our throats,
we will get free of the evil
of our soul and of any charm.
Forces of air, earth, sea and fire,
to you I make this call:
if it's true that you have more power
than people,
here and now, make the spirits
of the friends who are outside,
take part with us in this Queimada.

Gülda

MADRİD’DE ÜÇÜNCÜ GÜN

Bu İspanya Gezimize dair yazılarımız yarım kaldı ve hem Ender’in alaylı bir şekilde “Bir sonraki yolculuğumuza kadar bitecek mi?” diye durmadan takılması hem de son okuduğumuz Sabırsız Yürek’de denildiği gibi “Tüm kötülükler yarım kalan işlerden doğar” ilkesinden hareketle bu yazıları tamamlamaya hız vermiş bulunuyoruz.

Madrid’de üçüncü günümüzdeyiz ve gerçekten bir yorgunluk içindeyiz. Sabah kalkınca önce kahvaltı yapmak ve yürümediğimiz bazı yerleri de görmek amacı ile evden çıkıyoruz ve istikamet Calle del Preciados üzerinden Gran Via’ya çıkmak ve oradan da Prado Müzesi’nden önce Circulo de Bellas Artes’e uğramak.

Calle del Preciados üzerinden Gran Via’ya doğru giderken etrafta bazı kızlar ve kadınlar gözüme çarpıyor; sabahın 10’u için biraz fazla frapan geliyorlar, öyle bekliyorlar ve duruyorlar, bakınıyorlar. Sabahları zaten hiç çalışmayan kafama dank ediyor ki bu kızlar ve kadınlar dünyanın en eski mesleğini icra ediyorlar. Şaşırıyorum, biraz erken geliyor bu saat bana. Gülda: “Bu işin saati mi olur?” diye espri yapıyor, tabii yok da İstiklal Caddesi’nin bir benzeri olan Calle de Hortaleza'da biz kahvaltı edecek bir yer ararken biraz garip geliyor bana. Bir kez daha bu İspanyollar’ın saat mefhumunu anlayamıyorum.

Kahvaltımızı edecek bir yer buluyoruz ve büyük bir ciddiyetle de El Pais Gazetesi okuyoruz, ben tek kelime anlamadığım için kahvaltıma geri dönüyorum. Gülda küçük bir çığlıkla Melody Gardot’nun konser vereceğini gazeteden öğreniyor ve program sıkışacak olsa da gitmeye karar veriyoruz. Ben İstanbul’da çektiremediğim resmi çektirme hayalleri kuruyorum Melody Gardot ile.



Heyecanla yola koyuluyoruz. Gran Via’ya ulaşıp yürümeye başladığımız sırada yine bir kitapçıda Orhan Pamuk Masumiyet Müzesi kitabı tanıtımı görüyor ve gururlanıyoruz. Ardından Palacio de Commicaciones binası ve Gran Via ile Calle Alcala’nın kesişimini geçip arkamıza baktığımızda da 1911 yılında bir sigorta şirketi için yapılmış olan Edificio Metropolis Binasını görüyoruz.

 

Biraz mola vermek amacı ile 1880 yılında kurulmuş bir kültür vakfı olan Circulo de Bellas de Bellas Artes’de bir kahve içiyor ve cafe bölümünde yer alan heykelin önünde biz de poz vermeden duramıyoruz. Banco de Espana binasına da bir kez daha uzaktan inceleyip Museo Nacional del PRADO’ya doğru hızla ilerliyoruz. Gülda daha önce gezdiği için benimle gelmiyor ve ben bu adını çokça duyduğum müzeye doğru dalış yapıyorum.




Museo Nacional del Prado


Bu müzede Avrupa’nın en iyi yapıtlarını içeren yabancı koleksiyonlar mevcut olduğu gibi 12.-19yy arası İspanya resminin de en seçkin eserlerini görmek mümkün.


Elime önce bir müze planı alıyorum, zamanım az ve gezecek çok galeri var. Hızla gezmeye ve Plan’da belirtilen başyapıtların önünde daha fazla vakit harcamaya özen gösteriyorum. Özellikle yakından görmek istediğim Velasquez ve Goya resimleri ve Bosch resimleri var.


Dilim damağıma yapışmış vaziyette müzeyi gezmeyi bitirdiğimde su almak için kafesinde kısacık oturuyor ve mağazasına yöneliyorum ancak hayal kırıklığı yaşıyorum.

Eve vardığım zaman Ender’in akşam arkadaşları ile çıkacağını öğreniyor, biz de Fast Good’da yemek yeme alternatifini değerlendiriyoruz. Sonra Ender’in olduğu mekânı bulmaya çalışırken bizim evin bulunduğu sokağın arka tarafına doğru yürüdükçe çok kalabalık küçük bir meydanın varlığını ve bir sürü kafe ve lokantaların olduğu bir yeri keşfettik. Sonunda Gülda “İşte gelmek isteyip de hatırlayamadığım yer burasıydı” dedi. Ender’in olduğu yere geldiğimizde buranın turistik olsa da çok güzel yemekleri olan bir yer olduğunu gördük ve ertesi gün yemeği nerede yiyeceğimiz de böylece kararlaştırılmış oldu. Buradan doğruca daha önce rezervasyon yaptırdığımız ve Flâmenko gösterisi izleyeceğimiz CORRAL DE LA MORERİA’ya taksi ile gidiyoruz. Burada dans eden Anabel Moreno’ya hayranlık duyuyoruz; hem güzelliğine hem de dansına…

Billur

Bendeniz Gülda, Madrid’in 3. Gününden Aklımda Kalanları Aktarıyorum:


Bu yazı dizisinden kurtulmanız çok mümkünlü değil. Kararlıyız, bitireceğiz hem de uzata uzata. İspanya bitince de Cebelitarık’ı aşıp Fas’a ulaştığımız bölümü yazacağız.

Madrid’de ısrarla aramamıza rağmen, İngilizce Time Out dergisi bulamadığımız için şehri yeterince yaşayamadığımıza dair inancım da artmaya başlamıştı. El Pais gazetesini karıştırırken, Melody Gardot’nun konserine ilişkin haber beni çok heyecanlandırdı. (Gazete konserin gerçekleşeceği mekanın adını verip, telefon numarasını yazmaya gerek duymadığı için konserin gayet bilinen, önemli bir yerde olduğunu kurup, Billur’u bıraktıktan sonra ilk işimin bu konser için bilet almak olmasına karar verdim.)

Billur’la çocuklar kadar şen bir şekilde hayal kurarak, Maria Pages sonrası bir de Madrid’de Melody Gardot’yu izleyecek olmanın keyfi ile devam ettik. Circulo de Bellas de Bellas Artes’nin kafesi, çok güzel bir kafe, eğer Madrid’e yolunuz düşerse mutlaka uğramanızı tavsiye ederim. Bir önceki gelişimde de sıklıkla uğradığım bir yerdi.

 

Billur Prado’yu gezerken, ben de eve dönüp hem işlerimi yapacak hem de konsere bilet almayı başaracaktım. İki saat sonra da telefonlaşıp buluşacaktık. Konser Orange Cafe diye bir yerde idi. Telefon edip, bilet almak istediğimde telefondaki kadın konserin biletlerinin aylar öncesinde bittiğini, kapıdan bilet bulunmasının da mümkünlü olmadığını söyledi. Sanırım son dakika birinin bilet arıyor olmasını ya da beni çok komik buldu ki, bir noktadan sonrada gülmeye başladı, ben de pes ettim. Sonradan youtube’dan araştırdım, konserde Melody Gardot "Somewhere Over The Rainbow’u" çok güzel söylemiş ah ah...



Biletleri alamamıştım, İstanbul’da aylardır bir türlü sonuçlanamayan ve gittikçe karışıklaşan bir işe acilen herkesin kabul edeceği bir öneri sunmalıydım, Billur’a da ulaşamıyordum. Madrid’de hiçbir şey yolunda gitmiyordu. Sonuçta Madrid’in tatilimizi bozmasına izin vermeyecektim ve bir çözüm buldum: Madem İspanya’ya kadar geldik bir Parador’da kalmalıydık, hem de Elhamra’da. Böylece sadece Elhamra’yı gezmeyecek bizzat içinde yaşayabilecektik. Düşündükçe aklıma daha da yattı ve bütçeyi biraz aşmayı da göze alarak hemen yer ayırttım. Haklı itirazlar da olabilirdi ama ne yapalım Madrid’de o son derece sevimsiz evde ne yapacağımı bilmez halde tıkanıp kalmıştım.



Bu geziye başladığımızdan beri sürekli Fast Good’da yemek yemeye çalışıyorduk. Nihayetinde Madrid’in 3.gecesi başardık.


Ferran Adria dünyanın en iyi aşçısı. Hatta dünya çapında en etkili 100 kişi listesine girmiş bir kişi/aşçı. İspanya’nın en önemli adamlarından da biri sayılıyor. Ben de at arabası ile dolaşan Prens’den daha havalı olduğunu düşünüyorum. Barselona yakınlarında bulunan, rezervasyon yaptırmak için aylar, hatta bir iddiaya göre, bir yıl önce rezervasyon yaptırılması gereken elBulli adlı restoranın da sahibi. Daha önce Billur yazmıştı. Biz İspanya’da 3 Michelin yıldızlı bir restoranda yemek yedik. Orası da yine rezervasyonu aylar önceden yaptırılması gereken bir restorandı. İspanya organizasyonu içerisinde, elBulli için de rezervasyon yaptırmayı denemiştim, onlar yerlerinin olmadığını ama istediğimiz tarihten bir hafta önce ararsak iptaller sonrası ne yapılabileceğine bakacaklarını söylemişti. Ben elBulli ile tekrar cebelleşmek yerine; Sant Pau’ya gitmeyi uygun gördüm. Çünkü Carme Ruscalleda’nın yemeklerini ancak Sant Pau’da yiyebilecekken, Ferran Adria mutfağına ulaşmak İspanya’da daha kolaydı. Her ikisinde de rezervasyonumuz onaylanırsa da; tahminen mide/bütçe açısından istemeyeceğimiz bir durum oluşacaktı. Bunun üzerine Fast Good’da yemek yemenin peşine düştük.



Fast Good adından da anlaşılacağı üzere bir hazır yemek restoranı. 22. yüzyıl yemeğinin nasıl olacağını araştıran ve Moneküler Gastronomi akımının en önemli isimlerinden biri olan dahi/deli mutfağın Dali’si Ferran Adria’ya göre; hızlı yemeğin kolay olması yanı sıra hem lezzetli hem de sağlıklı olması mümkün. Bunun çalışmasını yaptığı yer de; Fast Good. Bir yemek zinciri oluşturmaya çalışıyor ve anladığım kadarı ile isim hakkı da veriyor. Buradaki araştırmacı yatırımcılara duyurulur…




Girer girmez ilk sorum içki var mı? oldu. Malum sağlıklı yemek yeri, belki içki de olmaz diye düşündüm. Biz son derece güzel birer hamburger ve yanında patatesi kızarması yedik, birer bira içtik. Restoranda biz ve bir başka çift dışında kimse yoktu. Anlaşılan Madrid’de pek rağbet gören bir yer değil burası. Yine de gidip görmekte ve sağlıklı hamburgerleri gayet makul fiyatları ile yemekte fayda var.

Çıkışta "Ölmeden Önce Görülmesi Gereken 100 Yer" listesinde bulunan CORRAL DE LA MORERİA’ya ilerlerken Billur’a anlatıyorum. "Belki 22. yy mutfağını kendi yüzyılında test edebiliriz, eğer 2042’ye kadar dayanabilirsek" diyorum. Dünyanın en etkili ismi sayılan bir diğerinden bahsediyorum. Arkadaşım Lale’nin Singularity Üniversitesi'nde Ray Kurzweil ile tanışmasını ve Ray Kurzweil’in ölümsüzlük planını anlatmaya çalışıyorum. Yürümeye devam ediyoruz, ben yol boyunca yediğimiz hamburgerin köftesinin çok lezzetli olduğunu düşünmeye devam ediyorum, bir de 2042 de 70 yaşımda, görülmesi gereken hangi yerde olacağımın tahminini yapıyorum.

"Food is one of life's greatest pleasures," he says. "And to be happy is easy, so easy."

Not: Aslında “Hieronymus Bosch ve Çekirdek Ailemde Yeri” adlı bir bölüm daha yazacaktım ama çok uzadı, Yonç’dan çekindim.

Gülda

Yeşilyurt Köyü'nde Bir Yılbaşı Eğlencesi

Ben yaklaşık 7 yıldan beri yeni yılı kutlamaya Küçükkuyu Mevkiinde yer alan Yeşilyurt Köyü’ne gidiyorum. Yalnız gitmiyorum tabii ki… Gülda ve Ka, Ender, Zeynep ve Cem ile birlikte, 7 yıldan beri, aynı köye, aynı otel-evde kalmaya, aynı eğlenceyi yaşamaya, aynı yemekleri yemeye ki özellikle ısırgan otu çorbası, yoğurtlu ısırgan otu salatası, ısırgan otu reçeli gibi, aynı şeylerden mutluluk duyup aynı şeylerden mızmızlanmaya, her gelişimde İda Dağı’na, Hasan Boğuldu’ya ve civarı gezme planları yapıp, sonuçta şömine başında uyuklamaya, sürekli uyumaya ve yemek yemeye Yeşilyurt Köyü’ne gidiyorum. Sanırım buna takıntılı olmak deniliyor.



Eski ismi Büyük Çetmi olan Yeşilyurt Köyü, Kaz Dağları’nın yamaçlarında bulunuyor. Grup arkadaşlarım –Ender hariç- bir kere bile bu yamaçlara doğru çıkmadılar. Hatta zaman zaman otel-evden de çıkmıyorlar ya neyse. Gülda’nın gösterdiği çaba da yetersiz kalıyor. Ancak ilk dönemlerde Adatepe Zeyetinyağı Müzesini ve Adatepe’yi ve Assos’u ziyaret etmişliğimiz var. Zeus Altar’ı ve Adatepe Köyü gerçekten çok güzel, özellikle manzarası…



Buranın doğasını ve havasını anlatmaya gerek yok. Beni her zaman çok dinlendiriyor hatta fazla oksijenden zaman zaman başım da dönüyor. Ayrıca oraya gittiğim zaman her şeyden kendimi soyutlanmış hissediyorum. Tek zorluğu İstanbul’a dönünce biraz uyum zorluğu yaşamam oluyor.

Biz Yeşilyurt Köyü’nde Manici Kasrı ’nda kalıyoruz; otele ait bulunan 3 odalı bir evde yaşıyoruz ve sadece yemeğe ve içmeye otele gidiyoruz. Ev yürüme mesafesinde, tabii zaman zaman bu mesafe bile yorucu gelebiliyor. Son zamanlarda bu köy çok rağbet görmeye başladığından ve şehirden kaçalım ama şehre de uzak olmayalım diyenler tarafından baskına uğradığından beri otel yerine evde kalmak çok iyi oluyor. İlk geldiğimiz zamanlarda Köy’deki camide hoparlör yoktu ama şimdi yoğunluktan imam sesini duyurabilmek için hoparlör taktı yıllar içinde.



Köy Deyip Geçmeyin Sakın

Her yıl eğlencesi aynı olan Manici Kasrı dışında bu Köy’de neredeyse Nişantaşı’ndaki kadar cafe ve bar olduğunu söylesem yalan olmaz. Örneğin geçen yıl başında bir bardan diğerine hafifçe koşturduğumuz oldu ağzımız açık şekilde. Biz İstanbul’da bardan bara koşmuyoruz. Nedense Yeşilyurt Köyü’nde oluyor bu bir iki seferdir! Bu evden çıktığımız ve haydi halkın arasına karışalım dediğimiz nadir bir anlardan birisiydi ve inanılır gibi değildi.



Manici Kasrın’da yeni yıl eğlencesi bir saz heyeti’ne eşlik edip, birden içkinin tesiri ile ortaya fırlayıp kalça sallamak, şaklabanlık yapmak ve sonunda gece 12.00’ye yaklaşırken ateş başında göğe havai fişekler atılırken, 10’dan geriye doğru sayıp sonunda çılgınlar gibi birbirimize sarılarak dans etmekten ibaret. Haa… Bir de unutmadan otelin sahibi Tarık Bey’in sazı eline alıp maniler söylemesi de cabası!



Bu sene Tarık Bey mani söylemedi çünkü Kâküle adlı barında bulunuyordu ve Ata denilen bir müzisyen program yapacaktı. Biz de Gülda ile bunu öğrendiğimiz dakikadan beri “biz Ata’ya gideceğiz, dans edeceğiz” diyorduk. Grubun diğer üyeleri tembellikten ve bu Türkçe sözlü hafif müzik ve benzerinden hoşlanmadıklarından ötürü gelmek istemediler ve bizim de gideceğimize inanmadılar. Ancak Nehir’i uyuttuktan sonra (bu sene bir ilk olarak kızımı da götürdüm) yarı sarhoş bir şekilde Kâküle Bar’a gittik.

Biz gittikten 10 dakika sonra ortada Ata mata kalmadı. Adamcağız barda karşımız oturup ayaklarının ne kadar acıdığından bahsedip, işkembe çorbası içti Ardından müzik çalmaya başladı ve biz Gülda ile ortaya fırladık; dans ettik, ettik, ettik….

Hatta bizim enerjimize kapılan biri de fırladı. Bir ara Serdar Ortaç’ın olduğuna kanaat getirdiğim ama Türkçe olmayan(hangi şarkı bilmiyorum ama geçtiğimiz yaz tüm boğaz teknelerinde çaldığından eminim) bir şarkıda onunla temalı dans ederek klip bile meydana getirdik. En eğlendiğimiz şey de Ajda Pekkan’dan Aman Petrol şarkısının çalması esnasında dans etmemiz oldu ve çok güldük.

Sonunda müzik bitti. Bizi coşku ile seyredip alkışlayan insanlara selam verdik ve paltoları omuzlarımıza atıp mekândan ayrıldık. Giderken “Yine bekleriz. Yarın gece saat 10.00’da program başlar” “AAA..Nereye? Daha parti var..” gibi cümleler arasında eve doğru bir sağa bir sola devrilmemeye çabalayarak, başımızda maskeler, boynumda yılbaşı süsleri (bu sarhoşluktan değil, köy yolları Arnavut kaldırımı gibi taşlık da ondan) eve gittik. Herkes uyuyordu –sanırım Ka kitap okuyordu- ve kapıdan süzüldük, bir süre sonra da uykuya teslim olduk.

Bir yeni yıla da yine Yeşilyurt Köyü’nde girmekten ve sabaha kadar – sevdiğimiz şarkılar ve türler olmasa da- dans ederek yeni yılı karşılamış olmaktan mutluluk duyarak uyandım sabah. Akşama “gene gider miyiz” diye Gülda ile konuşup kıkırdasak da Monopoli adlı oyunu oynadık ve rezil bir biçimde kaybettik.

Herkes için 2010 daha çok dans, daha çok kitap, daha çok tiyatro, daha çok seyahat, daha çok konser yılı olsun….

Sevgiler
Billur

MADRİD'DE İKİNCİ GÜN

Ya da Küçük Domuzun Laneti

Sabah kalkınca Küçük Domuzun Lanetinden sıyrılamayan Gülda’nın kötü bir gece geçirdiğini öğreniyorum, Ender çoktan çıkmış. Gülda kahvaltı etmek için Plaza Mayor’a gitmeyi öneriyor.

Plaza Mayor’a giderken birden kraliyet ailesine refakat eden kortejin geçtiğini ve atlıların arasındaki kupa arabasında prensin olduğunu görüyoruz. Atlar etrafı pislerken de belediyenin temizlik aracının onları takip ettiğini!

Sonra yürüyüşe devam ediyoruz ve arada turistik eşya satan dükkânlara bakıyoruz. Sonunda 17.yüzyıldan kalma bu eski meydana varıyoruz. Meydanın ortasında bu meydanı yaptıran III. Felipe’nin at üstünde bir heykeli bulunuyor. Zamanında burada boğa güreşleri, geçit törenleri ve Engizisyon davalarının izleniyormuş. Meydanın etrafı kafeler ve dükkânlarla dolu.

Meydanın güneybatı ucunda bulunan merdivenlerden çıkmaya karar veriyoruz ve yürüye yürüye geleneksel tarzda restoranların bulunduğu Calle de Cuchilleros’a varıyoruz. Hala kahvaltı edecek bir yer bulabilmiş değiliz ve zaten kahvaltı saati geçeli çok olmuş durumda. İnatla yürümeye devam ediyor ve Palacio Real’in arka girişine denk geliyoruz…Etrafa bakınırken bir de ne görelim prens dönüş yolunda...



Teatro Real’in oradaki güzel görünümlü kafelerden birine oturmaya karar veriyoruz. Garson menüyü getiriyor ama yazanları anlamak pek olası değil. Gülda’nın yiyeceklere bakmak için içeriye girmeye karar verdiği bir anda garson yanıma geliyor. Ben de “arkadaşım içeride, menüyü anlayamadık, gelince sipariş vereceğiz” diyorum. Garson dudak büküyor ve menüyü de elimden başka bir şey dememe fırsat vermeden çekip alıyor. Gülda az sonra içerden döndüğümde olanı anlatıyorum ve mekânı terk ediyoruz. Ahh be ! Azıcık İspanyolcam olsa ya da adam İngilizce anlasa…

Madrid’in orta yerindeyiz ve açız, saat 13.00 suları…Teatro Real’in içindeki mağazadan alışveriş yapıyor ve Cafe Teatro Real‘in hoş göründüğüne karar verip içeri giriyoruz. Garson kız atlıyor, masalar rezerve diye. Bize kapı kenarı bir masa veriyor ve kahve istiyoruz çünkü hiçbir şekilde yemek/yiyecek servisi de yok… Gülda sigara için bara geçiyor. Ben de ardından seğirtiyorum. Az ötemde duran kuravansalara bakıp yutkunarak kahvemizi içip çıkıyoruz.



Bir taksiye atlayıp Paseo del Prado’ya gitmeye karar veriyoruz, hedef önce karın doyurmak ve hürmet görmek. Bunun için de Hotel Ritz’e gidiyoruz… Moralim yerine geliyor… Şimdi en sevdiğimiz resimlerden birini görmeye gidebiliriz…

Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía:



Müzenin en önemli ve tanınmış eseri Picasso’nun Guernica’sı Gülda ile benim en sevdiğim resimlerin başını çekmekte… Ancak sanırım yorgunluktan olsa gerek gözleri gibi baktıkları resmin önünde fotoğraf çektirirken flaşımız patlıyor. Allahım! Rezil Olduk! “Tamam, Gülda ben ayarladım” derken bir flaş daha! O anda orada yok olmak istiyorum.



Müzede ayrıca DALİ’nin The Great Masturbator, The Persistence of Memory ve The Invisible Man resimlerini de dünya gözüyle görmek mümkün oldu.



Müzeden sonra Paseo de Recoletos’ta bulunan Cafe Gijon’a gitmeye karar veriyoruz. Madrid’in kafe hayatı 20 yüzyıl başında çok önemli bir yer tutmakta imiş ve buralarda konuşulanlar, tartışılanlar siyasi gündemi belirlemede ciddi bir etkiye sahipmiş. Bunlara tanıklık eden pek çok kafe şimdi kapanmış da olsa hala hayatta olanlardan biri Cafe Gijon 1888’de açılmış. Dost Kitabevi’nin Madrid kitabında“Kafenin içinde krem rengi dövme demirden sütunlar ve siyah –beyaz masalar dikkat çekiyor” cümlesine ben ilk başta gülüyorum çünkü bana göre çok sıradandı. Ayrıca yediğim profiterol dünyanın en korkunç profiterolü idi. Mutsuzluğumuzu sezen bize servis veren garson çıkışta ben yine çanak çömlek alırken Cafe Gijon’un menüsünü verdi. Veeee bir anda Cafe Gijon ile ilgili hayal kırıklığım azalır gibi oldu.



Sonrasını ise gerçekten hatırlamıyorum umarım kötü şeyler yapmamışımdır.

Sevgiler

Billur

HAYIR, UNUTULAMAZSIN SEN, MADRİD,

Beni tanıyanlar bilir, başıma ne geliyorsa; ya meraktan ya yemekten geliyor. Bir kez daha, yine Madrid’de, yine aynı sebeplerden tüm geceyi tuvalette geçirip, sonrasında son derece kalitesiz bir bulaşık deterjanı ile “pintiliğimizden en ucuzunu almış olduğumuza söylene söylene” fayansları temizledim. Sabah ise, kaynayan bir mide, soyulmakta olan ellerimle dışarı çıktık. Aklımda ise; İlya Ehrenburg’un "Hayır, Unutulmazsın Sen, Madrid" şiiri. Benim için unutulmaz kılan ise; Ehrenburg’un kemiklerini sızlatmıştır diye düşündüm.

Madrid’de; bulundukları konum itibariyle üçgen içerisinde yer alan ve içerisindeki sanat eserleri ile büyüleyici oldukları için de “Sanatın Altın Üçgeni” (Golden Triangle of Art) diye nitelendirilen üç önemli müze var. Prado Müzesi, Thyssen Bornemisza Müzesi ve Reina Sofia Müzesi. Bu müzelerde bulunan eserler; Avrupa’da bulunan en önemli eserler olarak nitelendiriliyor. Madrid’e çok sayıda turist geliyor, bu sıkıcı şehrin bu kadar turist çekmesinde en büyük etken, yine bu müzeler.

Biz Altın Üçgen’in ilk kenarına; o gün açık olan Reina Sofia Müzesi ile başlayabiliyoruz. Bu müze de ağırlıklı olarak 20.yüzyıl eserlerinin sergileniyor. Herkes burada, Miro’lar, Picasso’lar, Dali’ler ve diğerleri…

18. yüzyılın sonunda inşa edilmiş olan bir hastane, daha sonradan Kraliçe Sofia’ya atfen müzeye çevrilmiş. Bölüm bölüm ve oda oda olması da bunu açıklar nitelikte. Ek binaları ise Barselona’da bulunan Torre Agbar’ı da inşa eden Jean Nouvel tasarlamış. Bütün o camlar, asansör de çizgisini devam ettirir nitelikte. Anlaşılan İspanya, Fransa’nın en ünlü mimarlarından biri olan Nouvel’yi seviyor, Nouvel de İspanya’yı.

Guernica ile ilgili ahkâm kesmek niyetinde değilim ama eğer bir gün CV hazırlamam gerekse; hobiler bölümüne Guernica’yı izlemek yazma niyetindeyim.

İşveren sorarsa "nasıl bir hobidir Guernica?" diye: Üzerine sayfalarca yazabileceğim, saatlerce konuşabileceğim, ne kadar okursam ve ne kadar araştırsam dahi hâlâ yüzlerce soru üretebildiğim, evimde Kendime Ait Oda’mda Billur’un benim için yaptığı –nasıl yapabildiğine hala şaşırıyorum- puzzle’ına bakıp ya da Ka’nın hediye ettiği Guernica kupamdan kahve içerken, merakımı iyice arttıran, her gördüğümde sanki ilk defa görüyormuşçasına parçalar bulduğum bir resim ve tarihçesi içindir. Ve öyle güçlü bir hobidir ki; konusu Guernica olan tüm film, tiyatro, danslara gitme ve bir çöpçü tavrı ile çıkan her haberi, yorumu okuma hevesindeyim diyeceğim. Ve yine, bu hevesle; "Guernica, yarın hemen Bask’a iade edilmelidir" sloganı atacağım.

Gerçi Picasso,İspanya barışa kavuşunca bu eserin Prado Müzesinde sergilenmesini vasiyet etmiş ama Picasso barış sonrası İspanya’sında bu kadar keskin sınırlar olabileceğini düşünememiş de olabilir ve aslında "Paella" Valencia’nın, "Flamenko" Sevilla’nın, "Krallık ve Kan" Madrid’in, "Antonio Taipei Barselona"’nın (bu örnekler de satırlarca çoğaltılabilir) ise "Guernica" içinse en fazla iddia Bask’ın Guernika-Lomo kasabasındır diye mırıldanmaya devam ediyorum.

Guernica ile başlayan siyah beyaz serüvenimizse; Reina Sofia Müzesi’nin bahçesinde yorgunlukla oturduğumuz ve kimsenin oturmadığı banklarda resmileşiyor. Bankın üzerinde "dikkat boyalıdır" yazılı olabileceğini kanaat getirdiğimiz ama ellerimiz ile kontrol etmemiz sonucu kurumuş kararı verdiğimiz yerden kalktığımızda ise beyaza boyanmış kotlarımız ile yola devam ediyoruz.



Ne girişi, ne çıkışı, ne de önerilen dolaşma güzergâhı belli olmayan ilk Madrid müzemiz bittiğinde ise; yürümeye devam ediyoruz.

Şehrin eski giriş kapısı olan Puerta de Alcala’yı, Banco de Espana ve Plaza de Cibeles’i de gördük diye işaretledikten sonra, Calle de Serrano'da boyanmış kotlarımız ile gezmek istemediğimiz için eve doğru yola koyuluyoruz. Puerto Del Sol Meydanı’na geldiğimizde inşaat ve karmaşa sebebi ile zar zor görebildiğimiz Madrid’in simgesi olan ayı heykeli ile ilgileniyoruz. Sonrasında Timeout’un İngilizce Madrid dergisini bulabilmek ümidi ile El Corte Inglés’in kitap dükkânına giriyoruz ve onlarca Masumiyet Müzesi kitabı ile karşılaşıyoruz. Orhan Pamuk’un İspanya’da çok önemsendiğini bir kez daha görüyoruz. Kitap bloğu ile fotoğraf çekmeye çalıştığımızda ise görevli tarafından engelleniyoruz.



Yorgun argın eve dönüp dinlenme kısmından sonra olanları Billur’un hatırlamaması çok olağan. Çünkü yine Fast Good’a gitmeyi deniyoruz ve yine kapalı olduğu için yakınında bulunan salaş bir restoranda yemek yiyip, bir Flâmenko kostümü almak için 500,00 € harcamamız gerektiğini ve alamayacağımızı tespit edip, üzülerek eve varıyoruz.



Günden Kalanlar/Notlar:

Zar zor almayı başarmış olduğum, en sevdiğim kotumla vedalaşmak gerekiyor.

Ve yine Guernica ile düzgün bir fotoğrafım yok.

Fast Good’da yemek yemeyi başarabilecek miyiz?

Evimizin tam karşısındaki evde oturan, iki gündür aynı iç çamaşırı ile dolaşan adamın başka bir kostümü var mı?

Ne güzel bir kitap Masumiyet Müzesi.

Prense üzüldüm, her Pazartesi, o araçla, o koku eşliğinde dolaşmak eminim çok yorucu ve rahatsız edicidir. Tahminen Porsche'unu en çok o gün özlüyordur.





Ve Madrid için bir şarkı değil, bir şiir bu sefer güne eşlik eden:

HAYIR UNUTULMAZSIN SEN, MADRİD

Hayır, unutulmazsın sen, Madrid,
Kanın, çektiklerin unutulamaz.
Soğuk bir rüzgâr savuruyor toz bulutlarını.
Şu kız neden koltuk değneğiyle yürüyor?
Gün ortasında neden yanıyor fenerler?
Kim görebilecek güneşin doğduğunu?
Karabançel niçin yaşıyor?
Şu beşik niye boş?
Şu anne daha ne kadar zaman anlamayacak, kucaklamayacak?

Göğe de var açılan bir kapı,
İstersen ona inan,
Ama yerdeki yırtık çamaşır parçasını görüyor musun?

Ya kana bulanmış toprağı?
Ve toplar bütün gece anlatıyorlar:
Uzağa kaçılamayacağını, ona bir yardım da edilemeyeceğini?

Güneşin boşuna doğduğunu,
Buraya ne denizlerin,
Ne gemilerin, ne trenlerin,
Ne de şu avare yıldızların erişebileceğini.

İlya Ehrenburg

Gülda