Aşk… Ülkemizin bazı illerinden, arama motorlarında en çok aranan kelimelerden biri.
Sanırım birkaç yıla kadar anlamını öğrenmek için çocuklarımızın Ekşi Sözlük’ün kapısını çalacağı kelimelerden biri olacak.
Annelerimizin yaşadığı türden saf aşklara duyulan özlemle geçen günlerimiz, kendimizi hazzın kollarına terk etmeyle sona eriyor.
Utangaç, ürkek bakışlar, birbirine değdiğinde ateşe dokunmuşçasına tutuşan eller, yerini cüretkâr, davetkâr bakışlara, şehvetle dokunan ellere bıraktı.
Kadınlar ekonomik olarak güçlendiler. Özgüvenleri tavan yaptı. Kadınlar erkeklerini evde bekleyeceklerine, erkekler kadınlarının yolunu gözler oldu. Sosyoekonomik standartları yüksek kadınlar güç kalkanlarını kuşanırken, madalyonun öbür yüzündeki hem cinsleri ezilmeye, hor görülmeye, şiddete maruz kaldılar. Hayallerindeki aşkları yaşamak istediler. Sahip oldukları ise hayal ettikleri değildi.
Kadınlar güçlendikçe erkeklerden beklentileri arttı. Tek başlarına o kadar çok şeye sahip olmaya başladılar ki, erkeklerini bir adım olsun önde görmek için daha fazlasını talep ettiler. Sıkıntıya, zora gelemeyen erkekler de kaçar oldular. Kadınlar, erkeklerin hayatını güçleştirdi. Onları, yalnızlığına düşkün bireyler haline getirdi.
Bazıları için kadının sözlük anlamı hiç değişmedi; sırtından kötek, karnından bebek eksik edilmeyen canlı.
Cinsellik üzerine kurulu aşklar peyda oldu.
Duygusal hislere yönelenlerin diline acı biber sürüldü, yüreği dağlandı.
Bastırılmış duygular her iki cinsin şaftını kaydırdı. Etraf kendi kendine yetmeye çalışan, dudağının üzerinde bir bıyığı eksik kadınlarla, onları sadece birer seks objesi olarak gören bencil erkeklerle doldu.
Bence...
Romantizm, çocuklarımızın sadece pembe kıyafetlerde bulduğu bir özellik olmaya mı mahkum yoksa?
Siz aşkın dününü, bugününü bir de Can Dündar’ın kaleminden okuyun.
“Gün, kendi başına tam elma olmayı başarabilenlerin, aynı dalda yan yana durabilmesinin günüdür.”
Sanırım birkaç yıla kadar anlamını öğrenmek için çocuklarımızın Ekşi Sözlük’ün kapısını çalacağı kelimelerden biri olacak.
Annelerimizin yaşadığı türden saf aşklara duyulan özlemle geçen günlerimiz, kendimizi hazzın kollarına terk etmeyle sona eriyor.
Utangaç, ürkek bakışlar, birbirine değdiğinde ateşe dokunmuşçasına tutuşan eller, yerini cüretkâr, davetkâr bakışlara, şehvetle dokunan ellere bıraktı.
Kadınlar ekonomik olarak güçlendiler. Özgüvenleri tavan yaptı. Kadınlar erkeklerini evde bekleyeceklerine, erkekler kadınlarının yolunu gözler oldu. Sosyoekonomik standartları yüksek kadınlar güç kalkanlarını kuşanırken, madalyonun öbür yüzündeki hem cinsleri ezilmeye, hor görülmeye, şiddete maruz kaldılar. Hayallerindeki aşkları yaşamak istediler. Sahip oldukları ise hayal ettikleri değildi.
Kadınlar güçlendikçe erkeklerden beklentileri arttı. Tek başlarına o kadar çok şeye sahip olmaya başladılar ki, erkeklerini bir adım olsun önde görmek için daha fazlasını talep ettiler. Sıkıntıya, zora gelemeyen erkekler de kaçar oldular. Kadınlar, erkeklerin hayatını güçleştirdi. Onları, yalnızlığına düşkün bireyler haline getirdi.
Bazıları için kadının sözlük anlamı hiç değişmedi; sırtından kötek, karnından bebek eksik edilmeyen canlı.
Cinsellik üzerine kurulu aşklar peyda oldu.
Duygusal hislere yönelenlerin diline acı biber sürüldü, yüreği dağlandı.
Bastırılmış duygular her iki cinsin şaftını kaydırdı. Etraf kendi kendine yetmeye çalışan, dudağının üzerinde bir bıyığı eksik kadınlarla, onları sadece birer seks objesi olarak gören bencil erkeklerle doldu.
Bence...
Romantizm, çocuklarımızın sadece pembe kıyafetlerde bulduğu bir özellik olmaya mı mahkum yoksa?
Siz aşkın dününü, bugününü bir de Can Dündar’ın kaleminden okuyun.
“Gün, kendi başına tam elma olmayı başarabilenlerin, aynı dalda yan yana durabilmesinin günüdür.”
Peyman
