En son sinemaya Kasım ayında, bayram sonrası İtalya dönüşünde Emre ile Harry Potter’a gitmiştim. Onda da hem yol yorgunuydum hem uykusuzdum. Ama Emre’ye gelir gelmez seni filme götüreceğim diye söz verdiğimden gitmiştik ve filmde uyumuştum.
Uzun süre sinemaya gitmeyip de ilk gittiğimde törensel bir durum söz konusu oluyor. Sanki o gün dünyanın tüm çiçekleri sadece benim için açıyor. Sanki o gün güneş sadece benim için doğuyor. Sanki o gün canımı hiç kimse veya hiçbir şey sıkamaz. Çocukça bir neşe kaplar içimi. Galiba bu da, bizim jenerasyonun küçük şeylerden mutlu olduğunun kanıtlarından bir tanesi.
“Bazen ilk görüşte bilirsin, o insan senin kaderindir. Bazen bir ömür ararsın, bulunmaz.”
Filmin tamamını oturup anlatmayacağım burada. Çünkü vizyona gireli daha 1 hafta bile olmadı. Henüz seyretmeyen pek çok blog takipçimiz olabilir.
Öncelikle filmin ismi her ne kadar buram buram aşk da koksa, aslında filmde hayata dair çok şey bulabiliyorsunuz.
Deniz ve Özgür’ün 1977’de Ankara’da doğdukları günden itibaren birbirine teğet geçen hayatları İstanbul’da kesişir.
Konuştukça, aslında 25 yıl öncesinde temelleri atılmış bir arkadaşlığın tesadüfler zincirleriyle örülmüş geçmişi ortaya çıkar.
Tesadüflerle beslenen bir arkadaşlığın aşka dönüşmesinin yanı sıra beni en çok etkileyen, Deniz ve Özgür’ün ebeveynleri ile ilişkileri oldu.
Kendi ailemle ilişkimi, çocuğumla ilişkimi düşündüm. Bazen kendi hayat çerçevemizi netleştirmek için, içindeki resmi layıkıyla tamamlayamayışımız, çerçeveyi değersiz kılmaz mı? İçine ne koyduğumuzun önemi yokmuşçasına, asıl önemli olan çerçeveymiş gibi davranırız. İşte o noktada aslında hayatı ıskalarız.
Yılmaz Bey de Özgür’e bir bölümde şöyle der; “mesele çerçevede değil, çerçevenin içindeki resimde…”
Filmden çıktığımda kulağıma çalınan yorumlardan biri de bu kadar tesadüf olabilir miydi? Olamaz mı? Olabilir.
Aslına bakarsanız filmin senaryosu, yönetmen Ömer Faruk Sorak ve eşi genel koordinatör İpek Sorak ile, Deniz rolünde izlediğimiz Belçim Bilgin ve Özgür rolündeki Mehmet Günsür’ün yaşantılarından derlemelerle yazılmış.
Ömer Faruk Sorak ve İpek Sorak da bir röportajlarında kendilerinin doğumunu aynı doktorun gerçekleştirdiğini, Ankara’da arkadaşlarıyla aynı mekânlarda buluştuklarını söylemişler. Yani onların da hayatlarında sonradan keşfettikleri pek çok tesadüf vardı.
Deniz’in filmde yıllar sonra kavuştuğu Hazine Kutusu, Belçim Bilgin’in bir küçüklük anısıymış.
Özgür’ün gençlik yıllarında müzikle olan ilişkisi ise, Mehmet Günsür’ün müziğe olan düşkünlüğünden esinlenilerek senaryoya eklenmiş.
Filmde 70’ler, 80’ler, 90’lar ve en nihayetinde 2000’li yıllardan kesitlerle, o dönemlerin toplumsal alışkanlıkları, giyim ve dekorasyon öğeleri filmin fonunu oluşturmuş.
Eve gelir gelmez kendimi YouTube karşısına atıp, filmin müziklerini teker teker dinledim.
Sonu ise benim için gerçekten çok çarpıcıydı. Daha fazla yorum yapmak isterdim ama konuşmayı uygun bulmuyorum. Kitap kulübünde okuduğumuz bir kitap üzerine Ayşen’in yaptığı sunumda araştırdığımız konu karşıma çıktı. Ve aslında sunum gecelerimizin bize ne kadar çok şey kattığını bir kez daha ispatlamış oldu.
Mehmet Günsür'ü zaten beğenirdim. Oyunculuğunu da...Rolünün hakkını vererek oynadığını düşünmüşümdür hep.
Belçin Bilgin'i ise sadece TV'de birkaç bölümüne denk geldiğim dizide seyretmiştim. Deniz rolüne yakıştığını düşünüyorum.
Filmde rol alan Altan Erkekli, Ayda Aksel ve Şebnem Sönmez de zaten performanslarına hayran olduğum sanatçılardır. Varlıkları, filmin tadını bir kat daha arttırmış.
Filmi görmenizi, tesadüflerin sizin hayatınızdaki yerini tartmanızı, kendinizi, ailenizle ilişkilerinizi sorgulamanızı, hayat çerçevenizi, dahası içindeki resminizi en mükemmel şekilde tamamlamaya çalışmanızı, aşka değer vermenizi tavsiye ediyorum. Ve tabii en önemlisi hayatı ıskalamamanızı…
Peyman
Uzun süre sinemaya gitmeyip de ilk gittiğimde törensel bir durum söz konusu oluyor. Sanki o gün dünyanın tüm çiçekleri sadece benim için açıyor. Sanki o gün güneş sadece benim için doğuyor. Sanki o gün canımı hiç kimse veya hiçbir şey sıkamaz. Çocukça bir neşe kaplar içimi. Galiba bu da, bizim jenerasyonun küçük şeylerden mutlu olduğunun kanıtlarından bir tanesi.
“Bazen ilk görüşte bilirsin, o insan senin kaderindir. Bazen bir ömür ararsın, bulunmaz.”
Filmin tamamını oturup anlatmayacağım burada. Çünkü vizyona gireli daha 1 hafta bile olmadı. Henüz seyretmeyen pek çok blog takipçimiz olabilir.
Öncelikle filmin ismi her ne kadar buram buram aşk da koksa, aslında filmde hayata dair çok şey bulabiliyorsunuz.
Deniz ve Özgür’ün 1977’de Ankara’da doğdukları günden itibaren birbirine teğet geçen hayatları İstanbul’da kesişir.
Konuştukça, aslında 25 yıl öncesinde temelleri atılmış bir arkadaşlığın tesadüfler zincirleriyle örülmüş geçmişi ortaya çıkar.
Tesadüflerle beslenen bir arkadaşlığın aşka dönüşmesinin yanı sıra beni en çok etkileyen, Deniz ve Özgür’ün ebeveynleri ile ilişkileri oldu.
Kendi ailemle ilişkimi, çocuğumla ilişkimi düşündüm. Bazen kendi hayat çerçevemizi netleştirmek için, içindeki resmi layıkıyla tamamlayamayışımız, çerçeveyi değersiz kılmaz mı? İçine ne koyduğumuzun önemi yokmuşçasına, asıl önemli olan çerçeveymiş gibi davranırız. İşte o noktada aslında hayatı ıskalarız.
Yılmaz Bey de Özgür’e bir bölümde şöyle der; “mesele çerçevede değil, çerçevenin içindeki resimde…”
Filmden çıktığımda kulağıma çalınan yorumlardan biri de bu kadar tesadüf olabilir miydi? Olamaz mı? Olabilir.
Aslına bakarsanız filmin senaryosu, yönetmen Ömer Faruk Sorak ve eşi genel koordinatör İpek Sorak ile, Deniz rolünde izlediğimiz Belçim Bilgin ve Özgür rolündeki Mehmet Günsür’ün yaşantılarından derlemelerle yazılmış.
Ömer Faruk Sorak ve İpek Sorak da bir röportajlarında kendilerinin doğumunu aynı doktorun gerçekleştirdiğini, Ankara’da arkadaşlarıyla aynı mekânlarda buluştuklarını söylemişler. Yani onların da hayatlarında sonradan keşfettikleri pek çok tesadüf vardı.
Deniz’in filmde yıllar sonra kavuştuğu Hazine Kutusu, Belçim Bilgin’in bir küçüklük anısıymış.
Özgür’ün gençlik yıllarında müzikle olan ilişkisi ise, Mehmet Günsür’ün müziğe olan düşkünlüğünden esinlenilerek senaryoya eklenmiş.
Filmde 70’ler, 80’ler, 90’lar ve en nihayetinde 2000’li yıllardan kesitlerle, o dönemlerin toplumsal alışkanlıkları, giyim ve dekorasyon öğeleri filmin fonunu oluşturmuş.
Eve gelir gelmez kendimi YouTube karşısına atıp, filmin müziklerini teker teker dinledim.
Sonu ise benim için gerçekten çok çarpıcıydı. Daha fazla yorum yapmak isterdim ama konuşmayı uygun bulmuyorum. Kitap kulübünde okuduğumuz bir kitap üzerine Ayşen’in yaptığı sunumda araştırdığımız konu karşıma çıktı. Ve aslında sunum gecelerimizin bize ne kadar çok şey kattığını bir kez daha ispatlamış oldu.
Mehmet Günsür'ü zaten beğenirdim. Oyunculuğunu da...Rolünün hakkını vererek oynadığını düşünmüşümdür hep.
Belçin Bilgin'i ise sadece TV'de birkaç bölümüne denk geldiğim dizide seyretmiştim. Deniz rolüne yakıştığını düşünüyorum.
Filmde rol alan Altan Erkekli, Ayda Aksel ve Şebnem Sönmez de zaten performanslarına hayran olduğum sanatçılardır. Varlıkları, filmin tadını bir kat daha arttırmış.
Filmi görmenizi, tesadüflerin sizin hayatınızdaki yerini tartmanızı, kendinizi, ailenizle ilişkilerinizi sorgulamanızı, hayat çerçevenizi, dahası içindeki resminizi en mükemmel şekilde tamamlamaya çalışmanızı, aşka değer vermenizi tavsiye ediyorum. Ve tabii en önemlisi hayatı ıskalamamanızı…
Peyman
